نکته دیگر اینکه، نیاز در دو شکل قابل مشاهده است؛ یکی در خود موضوع و دیگری بعد از وصال. منظورم این است که گاه، ما نیاز داریم که دنبال هدفی برویم و همین « رفتن »، مساوی رسیدن است. گاه نیز می‌رویم تا پس از رسیدن ، راهی نو را آغاز کنیم. هرچند که من فکر نمی‌کنم این دو، تفاوت چندانی با هم داشته‌باشند، ولی برای اینکه نقد شود، قایل یه تمایز می‌شوم...

زندگی راه است.
برخی راه را نمی‌شناسند.
برخی راه را می‌شناسند ولی طی نمی‌کنند.
برخی راه را می‌شناسند ولی نمی‌دانند چگونه طی کنند.
برخی به دنبال آموختن راه رفتن (روش) هستند...
برخی هم به سادگی، راه را زندگی می‌کنند.
برای دسته آخر، هر لحظه‌ای، لحظه وصال است. اینان به عقیده من، سعادتمندند و در حال تکامل؛ برای این‌هاست که رفتن مساوی رسیدن است. اما برای بقیه این‌طور نیست؛ آنها (اکثرا) گمان می‌کنند که باید راهی را بپیمایند تا شاید به جایی برسند. برای اینها راه یک چیز است و سرمنزل مقصود، یک چیز دیگر. هرچند که نمی‌توان برای این دسته، به مدد استدلال و هر چیز دیگری روشن کرد که هدف، رفتن و بازنایستادن است. اینان باید خود، از طریق سیر و تکامل درونی به این نکته آگاه شوند. خطری که این افراد را در کمین است، این است که گاه، آن‌قدر مسئله را پیچیده و بغرنج می‌کنند که نمی‌فهمند رسیده‌اند. یعنی می‌رسند ولی متوجه نمی‌شوند. زیرا خیال می‌کنند که آن چیزی که باید بدان برسند، یک چیز خاص، عجیب و غیرعادی است. بنابراین اصلا متوجه نمی‌شوند و در توهم می‌مانند.

گفتم به کام وصلت، خواهم رسید روزی     گفتا که نیک بنگر، شاید رسیده‌باشی!_{فیض کاشانی}

آنچه تو گنج‌اش توهم می‌کنی،      زان توهم گنج را گم می‌کنی_مولانا

                                                              ***
البته برای کسانی که خودآگاه‌اند و نیک‌می‌نگرند، رفتن و پیمودن بسیار شیرین رخ می‌نماید. چرا که ناگهان در لحظه‌ای متوجه می‌شوند که همین رفتن، خود رسیدن و وصال است. و این تجربه‌ای دلنشین است.

خنک آن دم که نشینیم در ایوان من و تو   
                     به دو نقش و به دو صورت به یکی جان من و تو
رنگ باغ و دم مرغان بدهد آب حیات
                      آن زمانی که درآییم به بستان من و تو
اختران فلک آیند به نظاره ما 
                       مه خود را بنماییم به ایشان من و تو
من و تو، بی من و تو جمع شویم از سر ذوق
                       خوش و فارغ ز خرافات پریشان من و تو
طوطیان فلکی جمله جگرخوار شوند
                        در مقامی که بخندیم بر آنسان من و تو
این عجب‌تر که من و تو به یکی کنج اینجا
                        هم در این دم به عراقیم و خراسان من و تو
                                                                                       مولوی
                                                      
                                                               ***

این روزها دلم تنگ است. نمی‌دانم از چیست. گمانم از خواهشی دست‌نایافتنی می‌سوزم! احساسی که اکنون در لحظه نگارش این سطور دارم، به معنای واقعی‌اش دردناک و عذاب‌آور است؛ اضطرابی موهوم.. حسرتی دیرین.. و امیدی خاموش...
می‌دانم که هرگز به تو نخواهم رسید. به هر حال یا تو خواهی رفت، یا دیر یا زود...
سخن بر سر این است که مرا وعده وصال نداده‌اند. بی‌فایده خواهد بود اگر بگویم که چیزی کم دارم و آن تو هستی؛ و من بدون تو هیچ انگیزه‌ای برای ماندن، پریدن و جولان نخواهم داشت.
گفتم بی‌فایده، چون می‌دانم که باور نخواهی کرد!
اما پرسشی هست: به راستی «وصال» یعنی چه؟

« اگر صحبت درباره چیزی به روش معنادار محال است و باید در مورد آن ساکت بمانیم، نه تنها مقولاتی نظیر خدا، اخلاق و زیباشناسی، بلکه پیش‌بینی نتایج یک مسابقه هم در زمره چیزهایی‌اند که باید به سکوت برگزار شوند.»

در سال ۱۹۲۹ ویتگنشتاین به کمبریج بازگشت. تنها فیلسوفی در جهان که احتمالا می‌توانست مختصری از فلسفه او سر در بیاورد، راسل بود. با این همه دیری نپایید که راسل هم دانست که از حرفهای ویتگنشتاین چیزی دستگیرش نمی‌شود. ویتگنشتاین نزدیک هیجده سال در کمبریج تدریس کرد. او فلسفه را نوعی «مرگ زنده» توصیف می‌کرد. لودویگ ۶۲ ساله سرانجام در ۲۹ آوریل ۱۹۵۱ در کمبریج به بیماری سرطان درگذشت.

&تقویم زندگی ویتگنشتاین
۱۸۸۹ لودویگ ویتگنشتاین در ۲۶ آوریل در وین به دنیا آمد. (این سال مقارن با نصب برج ایفل در پاریس است!)
۱۹۰۶ برای تحصیل در رشته مهندسی به برلین رفت. (یک سال قبل، اینشتین نظریه نسبیت خاص را منتشر کرده بود)
۱۹۰۸ برای تحقیقات دانشجویی در دانشگاه منچستر انگلستان ثبت‌نام کرد.
۱۹۱۲ برای تحصیل در رشته منطق در دانشکده ترینیتی دانشگاه کمبریج پذیرفته شد. (همان سالی که کشتی معروف تایتانیک غرق شد.)
۱۹۱۴ داوطلب ارتش اتریش ـ مجارستان برای شرکت در جنگ جهانی اول.
۱۹۱۸ زندانی جنگی در ایتالیا
۱۹۲۰ در دهکده‌ای دوردست در اتریش به نام تراتنباخ معلم می‌شود.
۱۹۲۱ چاپ نخست رساله منطقی ـ فلسفی در سالنامه‌های فلسفه طبیعی (نخستین بار به صورت کتاب با ترجمه انگلیسی در سال ۱۹۲۲ منتشر شد).
۱۹۲۷ بحثهای فلسفی با حلقه وین در وین.
۱۹۲۹ بازگشت به کمبریج
۱۹۳۰ عضویت دانشکده ترینیتی.
۱۹۳۹ به مقام استاد فلسفه در کمبریج برگزیده می‌شود.
۱۹۴۰ به عنوان باربر در بیمارستان لندن کار می‌کند.
۱۹۴۷ کرسی خود را در دانشگاه کمبریج رها می‌کند و به کلبه‌ای متروک در ایرلند می‌رود.
۱۹۵۱ در سن ۶۲ سالگی بر اثر سرطان می‌میرد.

آشنایی با ویتگنشتاین (۱)
آشنایی با ویتگنشتاین (۲)
آشنایی با ویتگنشتاین (۳)

                                                                           پایان!

J اول از علیرضا، ـ این آشنای بیگانه ـ شروع می‌کنم؛ مطلبی در باب فوویسم (وحشی گرایی) ... وکمی هم درباره هانری ماتیس (نقاش برجسته) نوشته که برای من کاملا تازگی داشت.

Kبعدش می‌خوام وبلاگ یکی از دوستان قدیم بی‌وفا رو معرفی کنم که... بماند...!! دوران عجیبی است! مردم یهو وبلاگ‌نویسی رو ول می‌کنن، بعد دوباره میان و مخفیانه وبلاگ می‌نویسن!!

Lاما شکایت دارم از کامبیز که چرا ایران را نو نمی‌کنه؟! البته یه مطلب درباره کنکور نوشته که خیلی خیلی جالبه!

Jدرویش‌خان طبق معمول اکثر موافع، غزلی نوشته از خواجه حافظ لسان الغیب با این مطلع:    ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد     دل رمیده ما را انیس و مونس شد

Kپوریا به جای نوشتن درباره تنبور و موسیقی مقامی، قاطی کرده و ملامت‌نامه نوشته!! نفس کاین است، پس دیگر چه داری چشم....

Kحامد ما هم انگار مطلب نداشته بنویسه،‌ مثل ما برداشته دو سه تا خبر از این‌ور و اون‌ور نوشته! اما در همین خبرهای به ظاهر ساده‌اش هم نکته‌ها هست بسی...

Lهی جو! از همین‌جا دوباره میگم: دمت گرم و سرت خوش‌باد... وبلاگ شمن رو بخونید! مخصوصا اونایی که به داستان کوتاه نویسی علاقه‌دارند. این احسان خان ما خوووب می‌نویسه ها...!! 

J قمارباز هم تنها در قمارخانه‌اش مشغول است؛ این دفعه با یک نامه ترکی از گضنفر!!!

Eآخر سر توجه شما را جلب می‌کنم به وبلاگ جالب و خواندنی انگشت؛ کاری است ساده و در عین حال نسبتا کامل و سرگرم کننده و جذاب. از نظر من وبلاگیه که هر از گاهی باید بهش سر زد!! نگارشهایی برای تعیین هویت عنوان این وبلاگه! آخرین مطلبش همچین چیزیه:
«یک ماجرای جالب
من مادرم تازگی از ایران آمده است. دیشب دیدم که فرزند سه ساله ام, آریا, که تا به حال ندیده بود که کسی نماز بخواند, با لبخندی به صورت و چشمانی خیره نشسته است کنار مادرم که نماز می خواند و به او نگاه می کند. بعد از مدتی نگاه کردن, سیستم دستش آمد و دید که حرکات بسیار سنجیده و پشت سر هم هستند. نشست کنار سجاده و زمانی که مادرم سر از مهر برداشت, با دست های کوچکش مهر را بلند کرد و نگه داشت تا زمانی که مادرم دوباره سر به سوی سجاده ببرد, آنگاه سریع مهر را سر جایش گذاشت تا مادرم سر بر آن گذارد. تا آخر نماز همین کار را تکرار می کرد. در ضمن برادری دارم به نام اکبر. وقتی نماز مادرم تمام شد, آریا آمد پیش من و گفت:
"When Granma prays, she keeps saying that she loves Akbar"
"الله اکبر" را "I love Akbar" می شنیده است! »

*دست آخر اینکه لینک همه وبلاگهایی که ازشون به نیکی یاد شد، در همین صفحه قابل مشاهد می‌باشد. رندی اینجانب اقتضا می‌کند از شما دوستان تقاضا کنم، هنگام آمدن به این وبلاگ، قبلا در بزنید و بعدا مطلب‌هایش را بخوانید و بعدش هم نظر بدهید، همین که آروغ‌تان را زدید، از همین بغل صفحه یه سری هم به وبلاگهای معرفی شده بزنید!!
خوب و قشنگ باشید!

من به من پشت کرد لحظه گذشت من تاب نیاوردم.
ابر کرامت بر پلک‌هایم غلطید وقار سوخته بر روحم سنگینی کرد چیزی نگذشت او مرا حل کرد.
فردا حتما فکرم درد می‌کند.
به خدا دوستم داری؟