آه اگر می‌توانستم بگریم..
هرگز چنین خفیف به ناتوانی این اشرف مخلوقات نمی‌اندیشیدم و از جهان نمی‌هراسیدم.
شب، مردمان خسته، پرتقال‌هایشان را می‌خورند در جمع یکدگر..
و چشمان سنگین‌شان را که از خستگی نمی‌‌توانند باز نگاه داشت، با دستها می‌مالند.
مادر ــ زنی نحیف، مهربان ــ بشقاب‌ها را جمع می‌کند و آرام ، به نجوا همگی را به خواب ــ که برادر مرگ است ــ می‌خواند:
_{ای مهربان همسر و ای نازنین فرزند
ای خسته از تلاطم و کوشایی و تلاش
ای نور چشم و راحت جان..
دیگر نمانده هیچ رمقی از شما، کنون
بستر به خواب دعوتتان می‌کند...}

خاموش می‌کنند روشنایی‌هاشان را و آرام در جای خویش هرکدام، باز نگاه می‌دارند چشمانشان را از هراس..
سکوت فریاد می‌کشد:
_{ای مردمان نیک
آنک ترصد مرگ!
برخیزید و بگریزید و برهانید از چنگال او خود را...
در پس در استاده است، تا خواب‌ همه‌تان اسرافیل مرگتان گردد!}
...
فریاد می‌کشد سکوت.
چشمان خود می‌بربندند و به خواب‌اندر می‌روند، با هراس.. هراسی گنگ... هراسی خموش

نیمگان شب است...
مادر از خواب برمی‌جهد،
می‌خواهد فریاد بکشد: برخیزید!
نمی‌تواند..
دستان مرگ، چنان دهانش را می‌فشارد که نمی‌تواند..
با ترس نگاهی به مهربان همسر و نازنین فرزند می‌اندازد..
اشک از دو گونه‌ی زیباش می‌سرد
شاید اگر آبی به صورت زند و ماه را در آسمان کویر بنگرد، اندکی آرام یابد
به حیاط می‌رود، دست و رو می‌شوید و ماه را می‌نگرد
ناگاه، زمین می‌لرزد..
////__//____________/^/_///

مادر‌ به مرگ‌‌ زمین‌ فکر می‌کند...
اشکی فرو می‌چکد از گونه‌اش‌ به‌ خاک...
آرام می‌خواند:
_{ای مهربان همسر و ای نازنین فرزند
ای خسته از تلاطم و کوشایی و تلاش
ای نور چشم و راحت جان..
دیگر نمانده هیچ رمقی از شما، کنون
بستر به خواب دعوتتان می‌کند...}