| |
| چهارشنبه 15 بهمن ماه سال 1382 |
| سرود تنهایی |
آسمان آبی بود و آب، زلال
آن چنان که میشد در هر دو آینهای دید
به نهایت جهان..
و در آن آینه
ــ که همه چیز از ستاره و ماه و جنگل در آن پیدا بود ــ
تو را دیدم...
تو تنها بودی
تنها در میان ستاره و ماه و جنگل
و نگاهت نگران
به ستاره و ماه و جنگل!
من از بیرون مینگریستم
چونان که از ماه، زمین را
باری اندکی نزدیکتر شدم
و تو را دیدم...
باز تو تنها بودی؛
تنها در میان ستاره و ماه و جنگل
سکون، تمامی حرکتت
و سکوت، همه سخنات
و خواب، سنگینی رویایی را در دیدگانت به تصویر کشیده بود
که هفتاد بار خواندماش
زمان، از پس من میآمد..
به گمانم ساعت، یک ربع به هفت بود
که نگاهی چرخاندم و باز،
تو را دیدم!
تنها تو بودی
در میان ستاره و ماه و جنگل
اندیشهام را بر شاخهای از رویا آویختم
چرا که بیقراری آفتاب، گرمم کردهبود
و از آن گذشته دوشهایم
باری سنگینی میکردند...
به جهان آمدم از نهایت تاریکاش
و از ستاره و ماه گذشتم
و به جنگل رسیدم...
لحظهای گذشت [زمان مرا جلو زد!]
من تنها بودم
تنها در میان ستاره و ماه و جنگل!
۱۴/۱۰/۱۳۸۲ |
|
