هیچ چیزمان به هم نمی مانست

جز چشمانمان

...

و تو

آنها را هم بستی!

در گورستان خلجان

برای آبا که عشق بود و آرامش

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ 

آبا

تاکهای باغت وحشی شده اند

گردو هایت می گریند

و بادام ها در همان سبد حصیری مانده اند و خاک می خورند

آبا

در بهار امسال دیگر سمنو نخوردیم

و دل جوانه های گندم برایت تنگ شد

دیگ مسی هم تاب نیاورد

از آن بالا افتاد و سوراخ شد

آبا

دخترِ سمن رخ، عروس شد

میرزا را دیشب به بیمارستان بردند

...

راستی همین امروز از اداره آب آمده بودند

نترس! در را برایشان گشودم

آبا

یادم رفت چه می خواستم بگویم

امروز نامه ای آمد

نگفته بودی که برای سوریه ثبت نام کرده ای!

۵ سپتامبر ۲۰۰۵

در تو نه نیازی به من بود

که خود التفاتی بود

«کودکانه»

 از سر طبع

تا حاشا کنی

که زمان،

موسفیدت کرده..

که زمان،

روسیاهت کرده است.

در تو نه نیازی به من بود

که بی دریغ بودم

به گاهان بسیار

در تو نه نیازی به من بود

تا ترانه را به ترنم ترجیح دهی

تا آفتاب را هرگز از پشت پرده

به بستر خواب آلوده ات

راه ندهی

در تو

هیچ نیازی به من نبود

که تو بی نقص ترین موجودات بودی

که من

تمنا کنان

زیستن دوباره را برایت تصویر کنم

در تو هوسی بیش نبود

نه نیازی

نه امیدی.

پنجم شهریور ماه هزار و سیصد و هشتاد و چهار