نگارش‌های تنهایی (۱)

لبخند نوشکفته‌ آرام و چشمانی که از عشق ترند... سخن نمی‌گوید، تا به آن هنگام                    که دیدگانت را سرودی سازی                                  و برایش آنقدر بخوانی،                                                        بخوانی،                                                            بخوانی... باد گرم آخر بهار، دست به سوی پیشانی و لق‌لقه‌ی امید در مردمان چشمش،                                   ــ که دیروز را آینه‌ی فردایش ساخته ــ تصنیف‌های قدیمی در بانگهای نو، آواز‌های شور در لحظه‌های شیرین... تمرین عاشقیّت!